visie

‘Het is een aarzelend zeggen, iets dat vanbinnen zachtjes loskomt,
maar je altijd houden zal, zelfs nog omarmen wil.’

Missie

Gedurende onze levensreis komen we kleine en grote verliezen tegen. Het ene verlies kunnen we bevatten. Het andere is zo ondenkbaar dat het een diepe verwonding achterlaat. Het kan gaan om een overlijden van iemand die ons dierbaar is, een scheiding, een verandering van school. Het kan ook gaan om pesterijen, om iemand in je gezin die te kampen heeft met een ziekte. Men kan een onbezorgde kindertijd verliezen. Of het gevoel ergens bij te mogen horen. Maar ook het verlies van werk of een bijzonder voorwerp waar je zo aan gehecht raakte.

Verlies is voor ons een ruim begrip. We geloven dat bij iedere mens waar het leven even vast lijkt te lopen, verlies een thema is. Iedere verlieservaring brengt ingrijpende veranderingen op allerlei domeinen met zich mee.

Het is mogelijk dat een verlieservaring in het nu, een oud verdriet weer oproept. Misschien heeft een vroegere verlieservaring onvoldoende ruimte en aandacht gekregen. Het onverwerkte verlies kan zich als het ware opstapelen doorheen de tijd.

Rouw en verlies horen bij het leven.

Wij willen, met deze praktijk, een haven zijn waar kinderen, jongeren, gezinnen en volwassenen met emotionele pijn kunnen aanmeren. We nemen de tijd en willen een veilige ruimte scheppen waarin we vol en oprecht aanwezig zijn. Met open blik en hart willen we luisteren naar jouw unieke verhaal. 

Verlies is immers steeds een intense en persoonlijke ervaring.  
Dat hebben wij, met vallen en opstaan, geleerd van het leven.  
Ieder heeft zijn weg te gaan, in een uitgestrekt en veelkleurig verlieslandschap. 

Zacht, stilletjes en met veel eerbied willen wij graag een stukje met jou mee wandelen en mee richting zoeken.

 

Visie

Onze cultuur en onze maatschappij laten weinig ruimte om met verlies in het leven om te gaan. We zien ook dat onze maatschappij moeilijk om kan met pijn en verdriet. Het liefst moet dit zo snel mogelijk verwerkt, opgelost, afgewerkt, geplaatst, losgelaten en aanvaard worden. Zodat we verder kunnen. Op school. Of thuis. In een snelle, veeleisende maatschappij. Waar weinig ruimte is om stil te staan.  

De norm is een hoge lat. En diegenen die afwijken van deze norm, worden al snel in hokjes gestopt.

En dan lukt het plots niet meer thuis en/of op school. Maar wat willen kinderen ons vertellen met hun (signaal)gedrag? 

Met Fluistering willen we een plek creĆ«ren en ruimte scheppen om samen te kijken naar wat binnenin deze kinderen en jongeren leeft. We kijken met mildheid naar wat is en naar wat er op dit moment geleefd wil worden.  

We geloven dat kinderen en jongeren de kracht in zich hebben om te groeien en zichzelf te ontwikkelen. Samen zoeken we naar manieren om hen weer krachtiger in het leven te leren staan, in ware verbinding met zichzelf en de wereld.